نیاز

وقتی که می‌دانی
                  -حتا نگفته- رازهایم را؛
وقتی که پیش از بودنم
بخشیده‌ای از بی‌کران دریای مهر و رحمتت،
                                             بیش از نیازم را؛
دیگر چه‌گونه، با چه رویی حرف‌هایم را،
اندوه‌ها و غصّه‌هایم را،
بُن‌بست‌ها و دردهایم را،
بی‌تابیِ این ماهیِ دل‌تنگِ افتاده به تورِ این جهانم را
-با تو بگویم؟ نه... نمی‌گویم
                                   -من با زبانِ قاصرم-
                                         مشروح‌تر ایجازهایم را!
امّا تو ای مِهرت قدیم و لطف‌هایت سابق و بی‌‌‌منتها!
آن‌گونه که شایسته‌ی شأنِ خداوندیِّ توست،
در روزگارِ دیگری که من نیازم دیگر است،
                   منظور کن در نامه‌ی اعمالِ من
                                  این گریه‌های بی‌صدای جانمازم را...

/ 3 نظر / 7 بازدید
صادق

ٰگریه‌های بی‌صدای جانماز... تعبیر زیبایی است.