بی‌زنده‌گان

زنده‌گی پُر است از
میان‌مایه‌گیِ چای‌های عصرهای تنهایی؛
پُر از منِ بی‌تو،
توی بی‌من
مای به‌اشتباه.
/ 1 نظر / 15 بازدید
بانوی آبان

این شعر واقعا راسته ... خیلی زیبا تجربه های مداوم آدم ها رو بیان کردید ... نمی دونم چرا این شعر منو یاد این جمله ی کریستین بوبن انداخت: « این اتفاقی است که اغلب می افتد: می توان در ازدواجی ده سال مجرد بود، می توان ساعت ها بدون بیان کلمه ای حرف زد ... »