اشعارِ نیمایی - گفتن

گفتن

λεγειν

ابرِ شهرِ ساحلی
               بغضِ رودخانه بود
مثلِ بی‌قرارها
               در پیِ بهانه بود

رفت و رفت و رفت و رفت
               تا به کوه‌ها رسید
                      کوه‌های سخت و سفت
                      کوه‌های پُرغرور
                      کوه‌های خشمِ محض و سنگْ در ازای دل

ابرِ شهرِ ساحلی
               بی‌قرار و خسته بود
بغضِ رودخانه بود
               شیشه‌ی شکسته بود

زود گریه‌اش گرفت...

(در نگاهِ مردُمانِ شهر، ابر
از وسیله‌های رحمتِ خداست
شاد می‌شوندْ از نزولِ قطره‌های اشک‌های گریه‌های ناگهان و بی‌امانِ او)

بعدِ گریه هرکسی که از صمیمِ دل بخواهد از خدا
                                                           روزهای رفته را،
با عنایتِ خدا و از طریقِ لطف و رحمتِ همیشه‌اش
                                                           آن‌که بود، می‌شود
ابرِ شهرِ ساحلی
           زودْ رود می‌شود...

نوشته شده در شنبه ۱٧ تیر ۱۳٩۱ساعت ۱٠:٥۳ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |

چو سایه
به هرکس که دل بستم
از من گذشت... ♪ ♫ ♩

* «تیتر» از ترانه‌ی «سرابِ ردِّپای تو»ی «روزبه بمانی» گرفته شده.

نوشته شده در سه‌شنبه ٦ تیر ۱۳٩۱ساعت ۱٠:٥۸ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |

وقتی که می‌دانی
                  -حتا نگفته- رازهایم را؛
وقتی که پیش از بودنم
بخشیده‌ای از بی‌کران دریای مهر و رحمتت،
                                             بیش از نیازم را؛
دیگر چه‌گونه، با چه رویی حرف‌هایم را،
اندوه‌ها و غصّه‌هایم را،
بُن‌بست‌ها و دردهایم را،
بی‌تابیِ این ماهیِ دل‌تنگِ افتاده به تورِ این جهانم را
-با تو بگویم؟ نه... نمی‌گویم
                                   -من با زبانِ قاصرم-
                                         مشروح‌تر ایجازهایم را!
امّا تو ای مِهرت قدیم و لطف‌هایت سابق و بی‌‌‌منتها!
آن‌گونه که شایسته‌ی شأنِ خداوندیِّ توست،
در روزگارِ دیگری که من نیازم دیگر است،
                   منظور کن در نامه‌ی اعمالِ من
                                  این گریه‌های بی‌صدای جانمازم را...

نوشته شده در چهارشنبه ۱٠ خرداد ۱۳٩۱ساعت ٢:٥٢ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |

میانِ هم‌همه‌ی آهوانِ چشمانت،
غریب‌تر ز من آیا کلاغِ زاری هست؟
دلِ نزاری هست؟
فتاده‌باری هست؟
مگو که «آری، هست»

که غم‌گساری تو
که رازداری تو
که مقصدِ همه‌ی رودهای جاری، تو!

که ملجئی به‌جز از دامنت ندارم من
که بی‌تومانده‌ترین رودِ بی‌قرارم من
فتاده‌بارم من
دلِ نزارم من
کلاغِ زارم من...

نوشته شده در سه‌شنبه ٢٦ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ۳:٢۳ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |