استقامت بر وسط - گفتن

گفتن

λεγειν

نهایتِ کمال و غایتِ سعادت از برای هر شخصی، اتّصافِ اوست به صفتِ عدالت و میانه‌رَوی در جمیعِ صفات و افعالِ ظاهره و باطنه، خواه از اموری باشد که مخصوصِ ذاتِ او و متعلّقِ به خودِ او باشد، یا امری باشد که میانِ او و دیگری بوده باشد. و نجات در دنیا و آخرتْ حاصل نمی‌شود، مگر به استقامت بر وسط و ثبات بر مرکز.

|از بابِ چهارمِ کتابِ «معراج‌السّعادة»؛ نوشته‌ی «(مُلّا)احمد نراقی» از نشرِ «آدینه‌ی سبز»|
نوشته شده در دوشنبه ۱٢ فروردین ۱۳٩٢ساعت ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |