شعرهایی که به‌ترند... (٣٩) - گفتن

گفتن

λεγειν

مرا بازدار از این‌که انسانِ بی‌نوا را فرومایه پندارم،
یا گمان کنم که انسانِ توان‌گر فضل [و برتری] دارد؛
زیرا «شریف» کسی‌ست که فرمان‌بُرداریِ «تو» او را شرافت بخشیده باشد
و «عزیز» کسی‌ست که از بنده‌گیِ تو عزّت یافته باشد.

|اعْصِمنی مِن أن أظُنُّ بِذی عدمٍ خَساسه، أو أظُنُّ بِصاحِبِ ثَروَةٍ فَضلا؛ فَإنَّ‌الشَّریفَ مَن شَرَّفَتهُ طاعَتُک، والعزیزَ مَن أَعَزَّتهُ عِبادَتُک./ دعای سی‌وپنجمِ صحیفه‌ی سجّادیه|

نوشته شده در پنجشنبه ۱٩ بهمن ۱۳٩۱ساعت ۳:۳٠ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |