به حقِّ این شبِ بلند...‏ - گفتن

گفتن

λεγειν

خدایا

برای همه‌ی گناهانم (چه آن‌ها که آشکارند به چشمِ خودم و دیگران، و چه آن‌ها که پنهانند از چشمِ دیگران یا حتّا خودم) مرا ببخش.

برای همه‌ی ظلم‌هایی که کرده‌ام، دروغ‌هایی که گفته‌ام و قلوبی که خواسته و ناخواسته، آگاهانه یا ناآگاهانه شکسته‌ام، ببخشم.

خدایا

من فقیرترین و بی‌چاره‌ترین بنده‌ی تو به همه‌ی معانیِ ممکنِ کلمه‌ام؛ به من فهم و فرصت و اراده و ایمان و عملی برای جبرانِ زشتی‌های بس‌یارم عطا کن.

خدایا

تا آلوده‌گی و معصیّت و حقوق‌النّاس در من و بر عهده‌ام هست، نمیرانم. یاری‌ام کن تا از شرم‌ساران و سیاه‌رویان و حاسرینِ روزِ حسابت نباشم و جز اینم آرزویی نیست ای قاضیِ مهربانِ حاجات، ای آن‌که اگر نبخشی‌ام به عدالتِ محض عمل کرده‌ای و اگر ببخشی، از لطفِ بی‌اندازه‌ات خواهد بود!

خدایا

به حقِّ این شبِ بلند، کمکم کن طعمِ طلوع و تولّدی دوباره را در هم‌این حیاتِ عاریتی‌ و گذرِ مستعجلش بچشم و مرگم را مشروط و متوقّف و ملزمِ بر انجام توبه‌ای حقیقی قرار بده و تا شب و شرّ و سیاهی در من هست، به تأخیرش بیانداز.

إنّکَ واسِعٌ کریم و أنا أفقرُالفُقراءَ إلیک...

نوشته شده در جمعه ۱ دی ۱۳٩۱ساعت ٤:۱٩ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |