یک تحلیل - گفتن

گفتن

λεγειν

باتوجّه به شرایطِ سیاسیِ فعلی و «تقویم»، گمان می‌کنم علّتِ تعطیلی‌ِ اخیرِ تهرانْ فقط معضلِ آلوده‌گیِ هوا و کنترل و تعدیلِ آن نیست؛ بل‌که به حداقل‌ رساندنِ جمعیتِ دانش‌جوییِ تهران در آستانه‌ی ١۶ آذر (روزِ دانش‌جو) و پیش‌گیری و به حداقل رساندنِ صدماتِ سیاسیِ تجمعاتِ احتمالی در آن‌روز از نگاهِ تصمیم‌گیرانِ امنیتی‌ست. اگر این فرضیه یا تحلیل صحّت داشته باشد، به نظرم می‌رسد که یک‌جور روحیه‌ی ماکیاولی و توجیهِ وسیله (این‌که حکومت به مردم راست بگوید یا دروغ، یا این‌که آیا همه‌ی راست را بگوییم یا نه؟) به خاطرِ هدف (کنترلِ فضای سیاسیِ جامعه) در آن است.

حکومت اگر ماکیاولی رفتار کند، مردم هم رفتارِ ماکیاولی‌گونه خواهند داشت و این به نوعی نقضِ غرضِ اصلی و اصلِ غرضِ هم‌آن مسئولینِ امنیتی‌ست احتمالاً (اگر بخواهند بدانند). با رواج و تکثیرِ روحیه‌ی عدمِ صداقت نمی‌شود انتظارِ هم‌دلی از مردم داشت. رفتارِ بالادستیِ حاکمیت به سرعت در رفتارِ مردم بازتولید می‌شود و دیگر نمی‌شود امیدِ هیچ‌گونه مدیریت و کنترلی را هم داشت.

نوشته شده در سه‌شنبه ۱٤ آذر ۱۳٩۱ساعت ٤:٢٩ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |