برگشتن - گفتن

گفتن

λεγειν

ابرِ شهرِ ساحلی
               بغضِ رودخانه بود
مثلِ بی‌قرارها
               در پیِ بهانه بود

رفت و رفت و رفت و رفت
               تا به کوه‌ها رسید
                      کوه‌های سخت و سفت
                      کوه‌های پُرغرور
                      کوه‌های خشمِ محض و سنگْ در ازای دل

ابرِ شهرِ ساحلی
               بی‌قرار و خسته بود
بغضِ رودخانه بود
               شیشه‌ی شکسته بود

زود گریه‌اش گرفت...

(در نگاهِ مردُمانِ شهر، ابر
از وسیله‌های رحمتِ خداست
شاد می‌شوندْ از نزولِ قطره‌های اشک‌های گریه‌های ناگهان و بی‌امانِ او)

بعدِ گریه هرکسی که از صمیمِ دل بخواهد از خدا
                                                           روزهای رفته را،
با عنایتِ خدا و از طریقِ لطف و رحمتِ همیشه‌اش
                                                           آن‌که بود، می‌شود
ابرِ شهرِ ساحلی
           زودْ رود می‌شود...

نوشته شده در شنبه ۱٧ تیر ۱۳٩۱ساعت ۱٠:٥۳ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |