چشم‌هایت - گفتن

گفتن

λεγειν

چشم‌هایت دوبیتی‌هایی غم‌انگیزند
                                 منتهای ایجاز و ناز
یادآورِ رنجِ چندین‌هزارساله‌ی حوّایی‌ات
                                 از هبوطی که هنوز
                                 روی شانه‌های تو سنگینی می‌کند؛

سیبی که تو را چید را فقط من می‌فهمم
                                     که عاشقِ توام و تو می‌دانی
که سیب و گندم‌های قعرِ جهنّم هم بخواهندت
                                     پابه‌پای تو هربار هبوط می‌کنم؛

چشم‌هایت دوبیتی‌هایی غم‌انگیزند
      و من همه‌ی آوازهایم را
      دشتی می‌بارم این شب‌ها؛
      سجّاده‌ام امّا انگار
                     خلوصش را مدّتی‌ست از دست داده
      دعاهایم در چشم‌های تو مستجاب نمی‌شوند
      اندوه از چشمانت نمی‌رود
                     چشمانی که دوبیتی‌هایی غم‌انگیزند
                     عاشق‌کُش و آدم‌کُش!

آه... ای کاش آدمِ به‌تری بودم
و دعاهایم شنیده‌تر می‌شدند
یا دستِ کم سجّاده‌ام رونق داشت هنوز...

چشم‌هایت دوبیتی‌هایی غم‌انگیزند
و من نمی‌دانم برای زدودنِ ابر از آسمان
کدام نمازم را باید از روی یقین بخوانم...

نوشته شده در پنجشنبه ۸ تیر ۱۳٩۱ساعت ٩:٥٥ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |