نیاز - گفتن

گفتن

λεγειν

وقتی که می‌دانی
                  -حتا نگفته- رازهایم را؛
وقتی که پیش از بودنم
بخشیده‌ای از بی‌کران دریای مهر و رحمتت،
                                             بیش از نیازم را؛
دیگر چه‌گونه، با چه رویی حرف‌هایم را،
اندوه‌ها و غصّه‌هایم را،
بُن‌بست‌ها و دردهایم را،
بی‌تابیِ این ماهیِ دل‌تنگِ افتاده به تورِ این جهانم را
-با تو بگویم؟ نه... نمی‌گویم
                                   -من با زبانِ قاصرم-
                                         مشروح‌تر ایجازهایم را!
امّا تو ای مِهرت قدیم و لطف‌هایت سابق و بی‌‌‌منتها!
آن‌گونه که شایسته‌ی شأنِ خداوندیِّ توست،
در روزگارِ دیگری که من نیازم دیگر است،
                   منظور کن در نامه‌ی اعمالِ من
                                  این گریه‌های بی‌صدای جانمازم را...

نوشته شده در چهارشنبه ۱٠ خرداد ۱۳٩۱ساعت ٢:٥٢ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |