از فرامینِ در تنهایی (۱۰) - گفتن

گفتن

λεγειν

زنبوری باش که بر گل‌ها می‌نشیند، عقابی که بر فرازِ ابرها پرواز می‌کند و انسانی که خدا را ناظر و حاضر می‌پندارد. زُلالی و پاکیِ چشمه‌سار را به سیاهی‌های لجن‌زار نفروش. سرگرمِ زشتی‌ها نباش. زشتی و پلشتی مسیرشان از زیبایی و پاکی جُداست. این‌ هردو اقیانوس‌ند و غرق و غوّاصِ هرکدام‌ که باشی، مثلِ آن‌ و از آن‌ و خودِ آن می‌شوی. چشمه‌های زلال را به برکه‌های راکد و گندآب‌گون نفروش. زنبورِ وجودت را به گل عادت بده، عقابِ دلت را به پرواز بر بلندی‌ها و انسانِ روحت را مأنوسِ خدا کن.

نوشته شده در سه‌شنبه ٩ خرداد ۱۳٩۱ساعت ٢:۳٦ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |