بی‌عنوان - گفتن

گفتن

λεγειν

وقتی دوری،
به اسکله‌ی متروکی می‌مانم،
که با هر موجْ قدری می‌میرد!

من از دقیانوسِ تنهایی به غارِ دوست‌داشتنت پناه آوردم؛
زمان
بی‌رحمانه سکّه‌هایم را از رونق انداخت.

رهایم کنی یتیم‌خانه می‌شوم،
فراموشم کنی سرای سال‌مندان.

نوشته شده در چهارشنبه ۳ خرداد ۱۳٩۱ساعت ۳:٤٠ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |