نظراتی کوتاه راجع به چندکتابی که اخیرا خوانده‌ام (8) - گفتن

گفتن

λεγειν

رسمِ شقایق/ سوگ‌نامه‌ای در رثای قیصرِ امین‌پور:
انتشاراتِ سروش در اقدامی پسندیده و ارج‌مند، این کتاب را که شاملِ دست‌نوشته‌ها، مقالات و اشعارِ دوستان و هم‌کارانِ مرحوم امین‌پور است، به سالِ ۸۶ منتشر کرده است. با توجه به نزدیکیِ سالِ نشر به رحلتِ امین‌پور، نباید انتظارِ مجموعه‌ای کامل و جامع از آن داشت اما هم‌این‌قدر هم به‌نظرم خوب و قابلِ ستایش است. در این کتاب، مقالات، خاطرات و اشعاری از خانواده‌ی دکتر (هم‌سر و دخترش)، ساعد باقری، سعید بیابانکی، محمدرضا ترکی، ابوالفضل زرویی‌نصرآباد، سیدحسام‌الدین سراج، گروس عبدالملکیان، افشین علاء، عرفان نظرآهاری، مظاهر مصفا، علی معلم و تعدادی دیگر از دوستان و هم‌کاران‌ش را می‌توان خواند.
---

عاشقانه‌های هندی/ گردآوری و برگردان: علی عبداللهی:
کتابی کوچک و عزیز از مجموعه‌ی چندتاییِ نشرِ مشکی که به بازخوانیِ تعدادی از کهن‌عاشقانه‌های شعرِ هندوستان می‌پردازد. دوست‌ش داشتم.
---

سرزمینِ هرز/ تی.‌اس. الیوت؛ ترجمه‌ی بهمن شعله‌ور:
جُز از این‌که متوجه شدم بس‌یاری از شعرهای احمدرضا احمدی احتمالا متأثر از الیوت است، چیزی از این کتاب نفهمیدم! نشرِ چشمه منتشرش کرده است.
---

عاشقانه‌های آبی/ واهاگن داوتیان؛ گزیده و ترجمه‌ی احمد نوری‌زاده:
در این کتاب با تصاویر، مضامین، تواصیف و اشعاری لطیف، صمیمی و دوستانه که در پرده‌ای از حیاء و ادب بیان شده‌اند و نه آن‌چنان عریان‌ند که آزاردهنده باشند روبه‌رو شدم. اشعارِ این کتاب عاشقانه‌هایی آرام و بی‌آلایش‌ند و اوجِ این آرامش و تنزه را در «ترانه‌ای برای اسب» می‌تواند دید. البته ترجمه‌اش چندان چنگی به دل نمی‌زد و خیلی خوش‌خوان نبود. این را هم نشرِ چشمه منتشر کرده است.
---

پاییزِ در پرواز/ واراند؛ گزیده و ترجمه‌ی احمد نوری‌زاده:
نسبت به کتابِ «عاشقانه‌های آبی» که آن را نیز هم‌این مترجم و ناشر مهیّا و مطبوع کرده‌اند، اشعاری روان‌تر و به جهانِ شعرِ فارسی نزدیک‌تری دارد.  این البته شاید به ایرانی‌بودنِ این شاعرِ ارمنی‌تبار هم برمی‌گردد، نسبت به داوتیان که ملیت‌ش نیز ارمنی‌ست. مترجم برای خودش یک سبکِ به‌خصوص دارد و این برای امرِ ترجمه‌ی شعر به‌نظرم خیلی موردِ مناسبی نیست. به این دلیل که در مواقعی مانع از رصد و لمسِ زبانِ اصلی شعر یا ویژه‌گی‌های منحصر‌به‌فردِ نثرِ راقم می‌گردد. اما در مجموع این هم کتابِ خوبی‌ست از اولین تجربه‌های شعرِ جهانِ نشرِ چشمه.
---

پُرتره‌ی مردِ ناتمام/ امیرحسین یزدان‌بُد:
مجموعه‌ای از جهانِ تازه‌ی داستانِ نشرِ چشمه به قلمِ نویسنده‌ای جوان و داستان‌نویس. تأکیدم روی داستان‌نویس‌بودنِ نویسنده از این جهت است که با توجه به این‌که پُرتره احتمالا اولین تجربه‌ی حرفه‌ایِ ایشان است، به‌نظر نمی‌رسد جنابِ یزدان‌بُد طبع‌آزمایی کرده باشد و ذوق‌ش را محک زده باشد تا ببیند آیا کار در می‌آید یا نه؛ بل‌که برعکس، کاملا مشهود است که او کاربلدانه داستان نوشته و با مهارت از پس‌ش برآمده. قطعاتِ «فردا برمی‌گردم» و «چیزی شبیهِ [سونیا]» را از این‌ مجموعه بس‌یار پسندیدم و «جَنَوار» را هم خیلی حرفه‌ای و خوب می‌دانم اما پایان‌ش را هرچند تعلیقِ بس‌یار خوبی ایجاد می‌کرد، خیلی نپسندیدم. امیرحسین یزدان‌بُد هرجمعه صبح بینِ ساعتِ ۸ تا ۹ در برنامه‌ی رادیوییِ «بسته‌ی پیش‌نهادی» به سردبیریِ مژده لواسانی از «شبکه‌ی جهانیِ صدای آشنا» کتاب معرفی می‌کند و مباحثِ مرتبط به حوزه‌ی کتاب را بررسی می‌کند که آن هم جالبِ توجه‌ست.
---

انفطارِ صورت/ سیدمرتضی آوینی:
این کتاب که نشرِ ساقی منتشرش کرده، مجموعه‌مقالاتی‌ست از شهیدآوینی مرتبط به حوزه‌ی هنر (خاصّه نقاشی و گرافیک) که در نشریه‌ی سوره و در فاصله‌ی سال‌های ۶۸ تا ۷۱ نگاشته شده است. مقالات جدای از این‌که نظراتِ شخصِ آقای آوینی‌ند و در جای خودشان قابلِ بررسی و تحلیل، یک ویژه‌گیِ مثبت و غیرِقابلِ انکاری دارند و آن این است که به معنایِ تخصصیِ کلمه «مقاله‌»اند و نه نوشته‌هایی از سرِ ذوق. پُرند از ارجاع و بازخوانیِ نظراتِ مختلف و آموزش‌های در عینِ نقد. این وِیژه‌گی کم‌تر در مقالاتِ از این دست به چشم می‌خورد و وقتی به این مسئله فکر می‌کنم که در دهه‌ی شصت و هفتاد، با آن امکاناتِ کم و دست‌رسی‌های محدود به منابع، کسی بوده که چنین مقالاتی نوشته احساسِ شعف و حسرت و خسران می‌کنم. شعف از این جهت که چنین کارِ ارزش‌مندی انجام شده و خسران از این جهت که کسانی مثلِ آوینی اهلِ مُداقه و فکر و تحلیل و تحقیق، چه‌را باید این‌قدر زود دیرشان شود... زحمتِ ویراستارِ محترمِ این کار را هم نمی‌شود نادیده گرفت که جای‌جایِ کتاب حضورش ملموس و مشخص است.

نوشته شده در جمعه ٦ آبان ۱۳٩٠ساعت ٥:٤٦ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |