نظراتی کوتاه راجع به چندکتابی که اخیرا خوانده‌ام (6) - گفتن

گفتن

λεγειν

میان‌جی‌ها/ ژیل دلوز:
خوب و قابلِ تأمل، از فیلسوفی که زیرک و باهوش بوده است. به ترجمه‌ای البته نه خیلی عالی از «پویا رفویی» که انتشاراتِ «رشدِ آموزش» در قالبِ مجموعه‌کتبِ خوش قطع و گرافیکِ «پرتاب‌های فکر» چاپ‌ش کرده است.
---

سیاست و نظریه/ مناظره‌ی هابرماس و ماکوزه:
خیلی مناظره‌ی جالبی‌ست و خیلی نکته‌های آموزنده‌ای دارد. احترامِ متقابلِ چهارنفر آدمِ بالغ و فهمیده که صاحبِ رأی و نظرند و فیلسوف و دانش‌مند واقعا دیدنی‌ست. پرهیزشان از کشیده‌شدن به ورطه‌ی بحث‌ها و استدلال‌های جدلی واقعا خوب و ستودنی‌ست. این کتاب، فردی‌ست از مجموعه‌ی پرتاب‌های فکرِ انتشاراتِ رشدِ آموزش به ترجمه‌ی «نادر فتوره‌چی»‌.
---

کلاهِ کافکا/ گزیده‌شعرهای ریچارد براتیگان:
به‌جز یکی-دو شعر باقیِ اشعار «تعریفی» نبودند به‌نظرم. نشرِ مشکی در قالبِ آن مجموعه‌ی نظیفِ «چندتایی»ش و به ترجمه‌ی «علی‌رضا بهنام» منتشرش کرده است.
---

سه تک‌گویی/ آگوست استریندبرگ، یوجین اونیل و هارولد پینتر:
رتبه‌ی اول را به منولوگِ دوم و رتبه‌ی دوم را به منولوگِ اول می‌دهم و از رتبه‌دادن به منولوگِ نه‌چندان قویِ سوم پرهیز می‌کنم. ترجمه‌اش روان و عالی‌ست، جز این هم از «احمد پوری» انتظار نمی‌رود. نشرِ مشکی و مجموعه‌ی چندتایی مشخصاتِ دیگرِ این کتاب‌ند.
---

مدتِ احتضار/ مهران تمدن:
این کتاب را مدت‌ها پیش و فقط برای طرح و ایده‌ی منحصربه‌فردِ جلدش خریده بودم. گمان نمی‌کردم یک‌روز بنشینم و مثلِ چی از خواندن‌ش لذت ببرم و مسحورِ قلمِ منصف و آگاهِ نویسنده‌اش شوم. بیش از حدِ انتظارم خوب و حرفه‌ای بود! عمیقا فلسفی‌ و محصولِ تذوق و تفکرِ یک آدمِ اهلِ اندیشه‌‌ست. هرچند که پایان‌ش چندان دل‌چسب‌م نبود.

نشرِ «ماه‌ریز» چاپ‌ش کرده است. راستی احوالاتِ نویسنده‌اش خیلی جالب است. جوانی‌ست (حالا) سی‌ساله که از ده-دوازده‌‌ساله‌گی در فرانسه بزرگ شده و معماری خوانده و بعد برگشته ایران و دو کتاب نوشته و یک مستند ساخته و سراغِ کانسپچوال-آرت و لوکال-گرافیک رفته و... مصاحبه‌ای خوانده‌ام ازش به سالِ 85 که خیلی خوب بود. +
---

عبور از بودن/ حسین مهکام:
حولِ محورِ نگاهِ سنتی‌تر و شاید کمی عامیانه‌تر یا مخلصانه‌تر به دین و مقولاتِ پیرامونی‌ش نوشته شده است. یا اگر باز دقیق‌تر بخواهم بگویم کتابی‌ست با درون‌مایه‌ی حُبِ اهلِ بیت (علیهم‌السلام). به جز «پلاکِ 18» و «بیداری» قطعه یا داستانِ دیگری را نپسندیدم. کتابِ نیستان منتشرش کرده.
---

یاخته‌های مشوشِ ذهن/ حسین مهکام:
این کتاب احتمالا جزء اولین تألیفاتِ این نویسنده است و بنابراین حقِ جوان‌بودنِ اثر را در تحلیل و نقدش باید کمی لحاظ کرد. هرچند که قائل‌م هر اثر می‌بایست فارغ از پسِ پرده‌ی احوالاتِ راقم‌ش هم قابلِ دفاع باشد. حالا البته نه این‌که یاخته‌ها این ویژه‌گی را نداشته باشد؛ اتفاقا خیلی جاها «قلم» هم‌آن پخته‌گی و امضاء و انحصارِ قلمِ مهکام بودن که بعدتر و در کتاب‌های دیگرش تجلیِ بیش‌تری یافته است را دارد. اما بعضی از داستان‌ها انگار بیش‌تر از این‌که زاییده‌ی قریحه‌ی راقم‌‌ باشند محصولِ مطالعاتِ فلسفی و مؤانستِ او با کتاب‌های فیلسوفانِ غربی‌ یا داستان‌های روشن‌فکریِ ایرانی‌ست. این تأثر -اگر درست قضاوت کرده باشم- خیلی خوب از آب درنیامده است و جاهایی متأسفانه سو و سمتِ اروتیک هم به خودش شاید گرفته...
در انتهای کتاب چندتایی شعر هم چاپ شده که نویسنده یا شاعرش در ابتدای کتاب چه‌راییِ این اتفاقِ نامرسوم را توضیح داده که البته به‌نظرم توجیهِ خوبی نیست و کاش این اتفاق هم نمی‌افتاد.

نوشته شده در دوشنبه ۱٧ امرداد ۱۳٩٠ساعت ۱:٤٥ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |