راجع به ریشه‌ها - گفتن

گفتن

λεγειν

داییِ گرامی‌ام نسبت به این نوشته لطف داشته‌اند و شعری قلمی کرده‌اند. به امیدِ این‌که بعد از سال‌ها دوباره دیدارشان نصیب‌م شود، شعرشان را با افتخار بازنشر می‌دهم.

 

تنهایی از مقولهٔ خوابی‌ست بی‌‌رؤیا
تنهایی باغِ بی‌‌ درخت نیست
...
تنهایی درختِ بی‌ باغ است.

باران تخیلی‌ست که در ذهنِ باد است.
حنجرهٔ بی‌ آوازِ قناری‌ها،
خروس‌هایِ به خواب رفته
و قمری‌هایِ خاکستری
که بر فرازِ گنبد‌ها و گل‌دسته‌ها
-بی‌‌اعتنا در پروازند
تنهایی را می‌شناسند

شهریار - ۹ تیر 
نوشته شده در پنجشنبه ٩ تیر ۱۳٩٠ساعت ۳:۱٢ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |