روزگار - گفتن

گفتن

λεγειν

غم‌هایم نوشتنی نیست
                    گفتنی نیست
                           شنیدنی نیست،
این‌ها که می‌نویسم کم‌ترند از آن‌هایی که نمی‌نویسم
                                                    که گاهی نمی‌توانم بنویسم!
نمی‌دانم، شاید این را هم «قیصر» گفته باشد
یا مضمونِ کهنه‌غزلی باشد از دلِ تاریخ؛
غم‌گینی متواتر است
مثلِ اشک
           باران
           یا تنهاییِ درخت‌ها
مثلِ زمستانِ بعد از بهار
                          که یک‌ روز می‌آید و یک عمر می‌ماند
مثلِ یادت که نباشی هم با من است.

با تو خوب‌م
بی‌تو یک تراژدیِ بزرگ...

نوشته شده در دوشنبه ٦ تیر ۱۳٩٠ساعت ۱٢:۳۸ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |