کات - گفتن

گفتن

λεγειν

تاریخ کم‌رنگ می‌شود
                          زمان محو؛
کم‌کم سر و کله‌ی کودکی‌هایم پیدا می‌شود
ذوق‌هایم
         رؤیاهایم
                خنده‌هایم
کم‌کم تو
         شعر
              باران
                   درخت

کات می‌خورد

خواب‌م،
نیستی
کودکی نیست
ذوق نیست
رؤیا نیست
خنده نیست
باران و درخت حسرت می‌شوند به شعرم
                                                     کم‌کم.
نوشته شده در دوشنبه ٩ خرداد ۱۳٩٠ساعت ۳:۱۳ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |