اعترافی در بابِ خوب ‌نبودن - گفتن

گفتن

λεγειν

بس‌یاری از خصلت‌های منفی، رفتارهای زشت و رذایلِ اخلاقی‌ای که در خودم موج می‌زند را به محضِ این‌که ذره‌ای در دیگری می‌بینم به ستوه می‌آیم و فریاد می‌زنم و محکوم‌ش می‌کنم. انگار نه انگار که آن خصلت یا خُلقِ زشت در من نیز به وفور یافت می‌شود. به راستی کاش چشمان‌م کور نبودند و غفلت مانع از دیدنِ حقیقت نمی‌شد و به خود نیز نقّادانه و مسئولانه می‌نگریستم.

خدای عزیزم، کمک‌م کن آنی شوم که تو می‌پسندی...

نوشته شده در شنبه ٩ بهمن ۱۳۸٩ساعت ۱۱:٤۸ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |