زمزمه - گفتن

گفتن

λεγειν

چون‌آن‌ت به مهر خواهم خواست
                                          - گُل‌م -
مهر،
     آری مهر؛

که خاطرم از خاطراتِ لطیف‌ت
                                      بهار شود؛

بهار،
     آری بهار!

هم‌این بای بسم‌اللهِ باغ‌چه‌ که پُر می‌شود حیاط
                                                              از عطرِ مُدام بهارنارنج.

هم‌این یکی‌چندروزی که گُل‌ها
                                       پهلو می‌زنند به تو!

پهلو،
آری، پهلو
            می‌زنند به تو اما کسی چه می‌داند،
                                                           جز من!

که تو کجا و گل‌ها کجا؟
                             به‌خُدا!

به‌خُدا،
آری، به‌خُدا
              حظِ تمام و تمامِ حظ
                                       هم‌این قیاس‌های عاشقانه‌ است که می‌ماند؛

می‌ماند،
آری، هم‌این‌هاست که می‌ماند و می‌شودش گفت:
                                                                   عشق!

عشق،
آری عشق!

               هم‌این تو...
                              تو،
                                 آری تو...

نوشته شده در سه‌شنبه ٢۸ دی ۱۳۸٩ساعت ۱:٢۸ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |