سرنوشتِ نامه‌ها - گفتن

گفتن

λεγειν

پُست‌چیِ من و توست باد؛
تو قاصـدکی و بی‌تـابِ رفتن
                   من اما بـرگ.
تو سوارِ آسمان می‌شوی و به نَفَسی و درنگی می‌رسی به او؛
من این‌جا روی خاک
                          پای درخت،
                          آن‌قدر منتظرش می‌مانم تا بپوسم...
نوشته شده در شنبه ۱۱ دی ۱۳۸٩ساعت ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |