جاده و اسب مهیاست ولی ما شمریم! - گفتن

گفتن

λεγειν

شبکه‌ی رسمی تلویزیونِ - جمهوری «اسلامی» ایران - می‌رود با زنی متهم به زنای محصَنه و شراکت در قتلِ هم‌سر، مصاحبه می‌کند تا او جلوی دوربینِ جهانیِ آن شبکه اعتراف و اقرار کند که مرتکب به گناه و جرم شده است...

شنیدنِ این خبر همانا و مچاله شدن درونِ خلوت‌م همانا...

جرم مرتکب شد قبول؛ مجازات‌ش کنید. آیا فقه گفته است آبروی زانیه‌ی مُحصَن هم هبه‌ی شما؟ این است رسمِ اسلام و شیعه؟

کافی‌ست از این‌جور حرف‌ها بزنی تا چهارتا کاسه‌ی داغ‌تر از آش بیایند و بگویند: خب، این یک زنای عادی نبود. غرب روی آن مانور زیاد داد و تبلیغات علیه نظام و اسلام زیاد شد. پس ما موظف بودیم که مسائل را روشن و صریح نشانِ جهان دهیم!

و این‌جاست که راقم حس می‌کند باید بالا بیاورد از احوالِ مردمانی که سیاه‌پوشِ مظلومیتِ حسین در کربلایند و شکست‌خورده‌ی کربلاهای خود...

نوشته شده در شنبه ٢٠ آذر ۱۳۸٩ساعت ٥:٤٥ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |