برای خوب ‌بودن - گفتن

گفتن

λεγειν

توجه‌داشتن همیشه مسئله‌ی مهمّی بوده برام. یکی از ملاکاتِ من برای ارتباط با آدم‌ها، اهلِ توجه بودنِ اون‌هاست. به‌نظرم آدم‌هایی که اهلِ توجهِ به نکات و ریزه‌کاری‌ها و اشارات هستند اولاً آدم‌های تیز و باهوشی هستند و دوماً از سلامتِ بیش‌تری برخوردارند.

دلیل‌م هم اینه که برای سلامتِ رفتاری تعریفِ ویژه‌ای قائل‌م که بخشی از اون تعریف به متوجه بودن برمی‌گرده. آدمِ سالم از نظر رفتارهای اجتماعی، قطعاً و قهراً باید توجه داشته باشه به اطراف و اکناف‌ش. به دور و بری‌هاش. به مسائل و پدیده‌ها. باید کنایات و اشارات رو خوب درک کنه. اصلاً اگر این‌طور نباشه دچارِ مشکل می‌شه.

بزرگ‌ترین دلیلِ من برای این‌که می‌گم انسان باید اهلِ توجه و تدقیق باشه اینه که خدا به عنوانِ خالق و راه‌نمای ماها خودش بیش‌ترین توجه و دقت رو در اعمالِ ما داره. ما هم اگر بخوایم با خدا تعامل داشته باشیم باید اهلِ توجه و تدقیقِ در محاسبه باشیم، وگرنه کلاه‌مون پسِ معرکه‌ست...

-

خدایا! بنده‌گانِ خوب و دل‌نشینِ تو، علاوه‌ی بر همه‌ی خوبی‌هایی که دارند، اهلِ محاسبه و توجه و دقت‌ند. پدیده‌ها، مسائل و آدم‌ها رو با دقت و ظرافت می‌بینن. برای هم‌این هم زنده‌گی در کنارِ اون‌ها لذت‌بخشه و دوستی با اون‌ها شیرین و خاطره‌انگیز. خدایا، من علاوه‌ بر همه‌ی کاستی‌ها و ضعف‌هام عیبِ بزرگِ کم‌توجه‌بودن رو هم دارم. اما دوست ندارم که این‌جوری باشم و بمونم؛ پس تو، تو که خودت بزرگ‌ترین متوجهِ عالمی، به حقِ ظرافتی که تو نگاه‌ت به ما بنده‌ها هست، کمک‌م کن و منو هم از اهالیِ توجه و دقت و ظرافت قرار بده. مهربونِ من حتم دارم وقتی کسی ازت چیزی بخواد دریغ نمی‌کنی...

نوشته شده در یکشنبه ٩ آبان ۱۳۸٩ساعت ۱:٥۸ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |