برای خوب ‌بودن - گفتن

گفتن

λεγειν

افراط، تفریط و تعادل...

این سه همیشه با انسان هم‌راه‌ند. همیشه برای هرکدام‌مان پیش می‌آید مواقعی که دچارِ افراط و تفریط می‌شویم. چه در ساحتِ نظری و چه در ساحتِ عملی. چه در قضاوت‌ها و نیت‌ها و پنداشته‌ها و چه در اعمال و رفتار و کردارمان.

زنده‌گیِ انسان شبیهِ راننده‌گی در جاده‌ست. جاده اگر صاف و هم‌وار هم باشد، باز فرمان به این‌طرف و آن‌طرف منحرف می‌گردد. یعنی نمی‌توان افراط و تفریط را نادیده گرفت و گفت که اصلا وجود ندارند. نه، افراط و تفریط به زعمِ من همیشه هم‌راهِ انسان‌ند. اما مسئله‌ی حائزِ اهمیت این است که ما چه‌گونه فرمان را در دست می‌گیریم و چه‌طور می‌رانیم؟

تن به افراط می‌دهیم یا اهلِ تفریط می‌شویم؟ یا این‌که به سلامت در جاده‌ی تعادل خواهیم راند؟

-

خدایا! به رغمِ همه‌ی پیش‌رفت‌هایی که بشر داشته است، هنوز خطرِ عدول از اخلاقیات به چشم می‌خورد. هنوز در قضاوت‌ها و تصمیم‌گیری‌ها و نقلِ قول‌ها و اهداف، افراط و تفریط هست. تحجر و تنورِ بیش‌ از حد هست. خدایا شیرینیِ تعادل و حرکت در مسیرِ عدل و انصاف و ایمان را به ما بچشان. ما راننده‌گانِ خیلی خوبی نیستیم. اگر نباشد راه‌نمایی‌های تو، خیلی زود منحرف می‌شویم. هوای ما را داشته باش و در کنفِ حمایت‌ت بپذیرمان و یاری‌مان کن تا از اهالیِ عدالت بشویم و باشیم و بمانیم...

نوشته شده در جمعه ٧ آبان ۱۳۸٩ساعت ۱٠:٥٥ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |