تصریحاتِ کاذب - گفتن

گفتن

λεγειν

کلیشه‌ای در ادبیاتِ مدیریتی و دولتیِ کشورِ ما -اعم از مکتوب و محاوره- وجود دارد با عنوان: «منویات مقامِ معظمِ ره‌بری» یا اصلا خودِ عبارتِ «مقام معظم ره‌بری».

روزبه‌روز این عبارت در ادبیاتِ مدیرانِ کشورِ ما برجسته‌تر و نچسب‌تر دیده می‌شود. یعنی یک متخصصی در یک رشته‌ی خاصی مثلِ معماری، گرافیک، مکانیک و... می‌آید و می‌گوید: طبقِ منویاتِ مقامِ معظمِ ره‌بری ما مثلا در مکانیک فلان کردیم!

این اتفاق اصلا خوش‌آیند و خوش‌عاقبت نیست. چون قطعا منویه‌ی خودِ ره‌بر هم چیزی جز این است. یک متخصص باید در تخصص‌ش آدمِ درست و پاکاری باشد. حالا طبقِ منویاتِ ره‌بر بود یا نبود اصلا محلی از اعراب ندارد. خوب و درست و متخصص و کاربلدبودن جزءِ منویاتِ انسانیت است و خصیصه‌ای خدائی‌ست. انسان هم باید در چشمِ خداوند خوش نشیند نه در چشمِ بنده‌ی خداوند!

تصمیم گرفته‌ام من‌بعد از این عبارت به‌ هیچ روی استفاده نکنم. هرچند که برای ره‌برم ارزش قائل‌م و ارشاداتِ او را راه‌نمایِ خودم و دیگران می‌دانم، ولی در تخصص باید متخصص بود و در کار باید انسان بود. فارغ از منویاتِ ایشان یا غیرِ ایشان. مقامِ معظم خطاب کردن را هم درست نمی‌دانم. نهایتِ ارادت‌م را هم خلاصه می‌کنم در «آقا» و بس!

نوشته شده در پنجشنبه ٦ آبان ۱۳۸٩ساعت ۱٠:٠۱ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |