آینه‌های متکدر - گفتن

گفتن

λεγειν

کودکان آینه‌های پدر و مادرند از لحاظِ رفتار و کردار و حتی خُلق و خو.

گاهی اگر در رفتارِ آنان چیزی می‌بینیم که ما را می‌رنجاند، باید بگردیم و ببینیم خودمان چه‌گونه بوده‌ایم که آنان این‌گونه شده‌اند.

کودکان مؤدبِ به ادبِ تربیتیِ پدر و مادرند. هرچه اعتنایِ پدر و مادر به اخلاق و ادب بیش‌تر باشد و در خودشان متبلورتر باشد، کودکان مؤدب‌تر می‌شوند. به هم‌این روی دستِ پدر و مادرِ کودکانِ با ادب و با اخلاق را می‌بوسم. هم به لحاظِ شخصی و هم بدین‌جهت که اهتمام ورزیده‌اند به مسئله‌ی آینده‌سازی...

اگر ام‌روز بعضی بزرگانِ ما مؤدبِ به بعضی آداب یا متخلقِ به برخی اخلاق نیستند، باید گذشته‌ی آنان را جُست. بسترِ تربیتیِ آنان را یافت...

جامعه مادر است. فرهنگِ جامعه ادبِ تربیتیِ مادر است. مردم فرزندانِ فرهنگِ جامعه‌اند. فرزندان آینه‌ی فرهنگِ حاکم بر جامعه‌اند. اگر کدورتی بر این آینه دیده می‌شود ناشی از تکدرِ فرهنگِ مادر است...

گاهی که در این آینه خیره می‌شویم، دیو و ددهایی می‌بینیم که ما را می‌ترساند. تیره‌گی‌هایی می‌بینیم که ما را ناراحت می‌کند. متأسف می‌شویم. تأسف هم دارد اما این تأسف را نه بر فرزند که بر پدر و مادر باید خورد...

ترمیم و تنزیهِ این آینه‌ی مکدر و مکسر متوقفِ بر ترمیم و تعمیر و تنزیهِ فرهنگِ پدر و مادر است. ساختنِ این فرهنگِ مجروح، قطعا از مسیرِ خانواده می‌گذرد...

فرهنگ را خانواده‌ها می‌سازند.

فرهنگ‌ را خانواده‌ها باید بسازند...

فرهنگ را وزارتِ فرهنگ و ارشادِ اسلامی...

                                                         بگذریم!

نوشته شده در جمعه ۳٠ مهر ۱۳۸٩ساعت ٥:٥٧ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |