شطحِ مستورِ منتظر - گفتن

گفتن

λεγειν

این بعیدِ دوری که

                     نسبت‌ش می‌دهند به من - این‌که شاعرم -

که لابد منظورشان همین حرف‌های مجبوری که –

                                                            - نوشته‌ام‌

بی‌هیچ منظوری که...

حتما حرف هم در آورده‌اند برای‌م

               خانم‌های هم‌سایه‌مان: سوسن و ثریا و خانومِ آقای صبوری که:

[فلانی رو یادته؟

نوه‌ی دختریِ مشهدی‌پوری که –

دانش‌گاه‌ش تازه تموم شده

یادته؟ همان پسرِ بوری که

سرِ کوچه واستاده بود،

منتظرِ ماشینِ عبوری که...]

الغرض، نیت‌م

                از ردیف‌کردنِ این‌همه قافیه‌های «این‌جوری» که:

یعنی، شاید، بله، اِهِم!

به قولِ اُستادم دکترغفوری که:

                                     «این شطحیات»!!!

همیشه این‌جای‌ حرف‌ش رامین بلند می‌گفت: «شعرهای زوری» که

                                                                                  سرِ هم کرده است -

                                      - این شاعرِ پیزوری که -

                                      - نه قافیه‌ی درستی دارند

                                      و نه حتا اوزانِ «عَضوری»! که

                                      (غلطِ املایی هم حتا... )

بگذریم از حواشی – از این راهِ دوری که –

                                                  - رفته‌ام تا بگویم: بهانه‌اند این‌ها...

بهانه‌های دلِ بی‌قرارم برای حضوری که

                 پاسخِ این‌همه استبعاد باشد و

                                   شعر باشد و شاعر و شعوری که...

-

خاک/ اردی‌بهشت 89

 

نوشته شده در سه‌شنبه ٢٩ تیر ۱۳۸٩ساعت ٧:٢٦ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |