امیرخانیات - گفتن

گفتن

λεγειν

به‌نامِ خدا

-

ماه‌َم هلالی می‌شد و من در حُلولی سرخ

می‌دیدم آغازِ محرم‌های عالم را

شاعر: محمدمهدیِ سیار

-

بی‌شک آدمی همیشه در میانه‌ی زنده‌گی‌ست، اما این درمیانه‌بودن ساحاتِ مختلفی دارد. گاهی آدمی درمیانه‌ی ظلم است و ظلمت، گاهکی نیز در میانه‌ی انظلام و گاهی نیز مظلوم است و ظلم‌‌ستیز.

محکی که شخصاً برای زنده‌گی و درمیانه‌بودن برگزیده‌ام ـ البته فارغ از این‌که عاملِ بدان هستم یا خیر، که اصلا محلِ بحث هم نیست ـ محبت است. آدمی وقتی ممحضِ در محبت باشد، بی‌که بخواهد دادخواه است و بی‌که طلب کرده باشد، ظلم‌ستیز است. این البته نظری‌ست کاملا شخصی و مستلزم مباحثه. حسین که جان‌و‌روحم‌فدای‌مهربانی‌اش‌باد، این‌گونه محبتِ محض و مجسم بود. آن‌چنان بی‌شائبه و دریغ مهر ورزید که از میانه‌ی! سفینه‌های نجات و پاکی و روشنی، سفینه‌ی اسرع و اوسع لقب گرفت. آری حسین، سرورِ عشق‌ورزان و شوریده‌گانِ عالم بود و تأسیِ به سلک و سیره‌ی او چیزی جز نشرِ محبت و مراحمت نمی‌تواند باشد. لینکِ زیر برخی نوشته‌های دوست، استاد و مهربانِ عزیزم رضا امیرخانی‌ست که بیش‌تر به‌عنوانِ نویسنده‌ می‌شناسندش. او این‌ها را ذیلِ عنوانِ عاشورائیات در سایت‌ش برای مطالعه گزارده است.

http://ermia.ir/Contents.aspx?id=393

نوشته شده در چهارشنبه ٢ دی ۱۳۸۸ساعت ٧:٤٥ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |