گفتن

گفتن

λεγειν

می بینی آسمونو؟

می بینی ماه نشونو؟

یا که تو آب برکه

خدای کهکشونو

شب با ستاره زیباس

خورشید که بیداره زیباس

باید اینو بدونیم

گُل پیش خاره زیباس!

--

کاشکی می تونستم تو رو توی دفترم ببارم

مث ابر که بارونو می باره، مث تو که رحمت و می بارونی

ولی چه کنم...

همه ی دفتر دلم و هم که ورق می زنم، فقط همون 2 صفحه ی اولش به درد می خوره

همون 2 صفحه ی سفید دست نخورده که

سطر

            به

 سطرش

 از مهر و عشق و انتظاره!

مهری که خودت توی دلم چکوندی

همون روزی که قرار بود چشم رو همه ی زیبایی جمالت ببندم و تو برهوتِ دنیا وا کنمش

به مهرت قسم اگه نبود همون 2 قطره مهر، تا الآن دووم نمیاوردم

عشقی که واسش قطره قطره ی خونمو، ذره ذره ی جونمو چلوندی

اما چه شیرین بود مزه ی عشقت!

به عشقت قسم اگه نبود طعم عشقت زیر زبون دلم، تا الآن کُلام پس معرکه بود

            اما

                        انتظار

همیشه به این جا که می رسه حالم گرفته می شه

مث شاه بین یه غزل می مونه، تا نخونیش آروم نمی شی

                                                            اگه بخونیش بی قرار می شی

                                                                        اگه بهش فکر کنی شعر می شی

                                                                                    اگه بفهمیش گریت می گیره و اگه نه، خندت.

            انتظار گاهی خیلی طولانیه و گاهی خیلی حاق و عمیقه

گاهی شیرین و لذت بخشه و گاهی تلخ

---

سطر های زیادی از انتظار می نویسن، صفحه های زیادی از انتظار پر می شن و دفترای زیادی واسه انتظار ورق می خورن. اما اونی انتظارو می فهمه که دفتر نداره. اونی که اصلا دل نداره یا بهتره بگم دلش اون قدر بزرگه که تموم دفترای عالم توش غرق می شن. اونی که انتظارو می فهمه تو رو می فهمه، تو رو دیده، تو رو شنیده. چشم رو خیلی چیزا بسته و رو به تو وا کرده.

اونی که انتظار رو می فهمه تو رو نمی باره، برای تو می باره!

خاک

25/2 بامداد

20/8/86

نوشته شده در شنبه ٢٦ آبان ۱۳۸٦ساعت ۱٢:۱٤ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |