گفتن

گفتن

λεγειν

بیایید روی دلمان خم شویم...                           

دلهامون از شوری تازه خواهشی تازه و سکوت لبریز شده است.رازهامون بی امانتر شده اند و خدا نیزبزرگتر.تاریکیها بالا می روند زیرا اونها هم بزرگتر شده اند و تمامی جزیره انسانی به لرزه افتاده است.

 

 

Stoop down to our hearts… Let us

Our hearts have over brimmed with new agonies with new luster and silence. The       mystery has grown savage, and God has grown greater. The dark powers ascend, for they have also grown greater, and the entire human island quakes.

 

عذر می خوام که دیر آپدیت کردم.
راستی زمستون نزدیکه و وقت حرکت ابرهاست.
روح من همیشه در تلاطم ابر گونه ی زندگی نا پایدار خواهد ماند...

نوشته شده در شنبه ٢۳ آبان ۱۳۸۳ساعت ٩:٠٧ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |

کاغذها سفید می نویسند وقتی آسمان سفید می نویسد

کاغذها سفید می نویسندوقتی تصمیم ها سیاه می نویسند

کاغذها سفید می نویسند وقتی ستاره ها سیاه می نویسند

کاغذها سفید می نویسندوقتی تقدیر هم سیاه می نویسد

                                                        آری کاغذها سفید مینویسند 

وقتی دست ها و دست نوشته ها سیاه می نویسند...

امروز تقدیر من سیاه رقم خورد اما فردا سیاهی تقدیر را روی کاغذ خواهم کشت.

نوشته شده در جمعه ۸ آبان ۱۳۸۳ساعت ٤:٥٧ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |

آن وقت که قدمهایت را تنظیم می کردی

                                                  و ضربانت را

                                                                 مرا ببین

 

                             نوشته هایم مملو از مه است

                                                   و قدمهایم سنگین

 

و نبض نوشته هایم تند تند می زند

                                          آن روز

                                                   نوشته هایم را بخند اما مرا ببین

                                              

                                                                                            شاید زمانی که

 

                                قدمهایت را بر می داری

                                                    ضربان قلب چشمانت هم

                                                                               تند تند بزند

                                                    

                                           و سنگینی قدمها...

 

آن روز  نوشته هایم را گریه کن اما مرا ببین

 

                                 شاید روزی که قدمهایم سنگینی را بدرود گفتند

                                                                                ضربان قلبمان هم یکی شد...

 

آری شاید روزی نوشته هایم

                                قدر قدمهای مصمم و و تندی ضربانمان را دانستند

                                                                                 و آنگاه که مرا فهمیدی مرا ببین... 

 

نوشته شده در یکشنبه ۳ آبان ۱۳۸۳ساعت ٢:٠٥ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |