گفتن

گفتن

λεγειν

دویدم بسوی نگرانی ها

ناگهان در هیاهوی سکوت گم شدم

بی اختیار اشکانم سرازیر شد

حیف از آن همه عشق...

آزادگی هیچ بهایی ندارد!!

آزادیم به خطر افتاده بود

وقتی که دیگه تو پیله ی تنهاییم  نبودم...

همون موقع که فکر می کردم زیر پاهام خالی شده

یهو به آفتاب نیگاه کردم

احساس کردم جوونه ی امید سر در آورده

حالا دلم میخواست از قفس بپرم

اما بازم این دلواپسی ها بودن که دنبالم می کردن...

 

 حالا دیگه من نمیدونم واسه پریدن دیره یا نه اما من انرژی اونون دارم. 

نوشته شده در جمعه ۱ آبان ۱۳۸۳ساعت ۱:۳٦ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |

از بیابان آسمان گذشتن بی خبر ای ناتنی

                                                     از گذشته تا به امروز این تطاول عاشقانه ناتنی

از نهان ها تا عیان ها بی خبر ای ناتنی

                                                            از شکفتن دل سپردن عاشقانه ناتنی

 

 این چی بود من نوشتم شعر بود؟!

نوشته شده در دوشنبه ٢٧ مهر ۱۳۸۳ساعت ٧:٥٠ ‎ب.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |

من به روشنایی نگاه میکردم

   هی بالا و پایین می پرید،سرش گیج میرفت،خسته میشد،گریه میکرد،میخندید

من به روشنایی نگاه میکردم...

    بهم نگاه میکرد،باهام حرف میزد،سرم داد میکشید

من به روشنایی نگاه میکردم...

   اذیتم میکرد،منو میزد منو میکشت...

من به روشنایی نگاه میکردم...

   دیگه تاریک تاریک تاریک بود به روشنایی نگاه کرد و مرد

من به روشنایی نگاه میکردم...

 

نوشته شده در جمعه ٢٤ مهر ۱۳۸۳ساعت ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |

هنوز خوابیده بود

      روی تخت و زیر پتو

  وقتی که دیوار بالا میآمد

    و خوابش نمیگرفت

            در تاریکی وجود آسمان

            و گرمای دستان مهربان نور

 زیر عینک آفتابی خورشید

 آن پرتقال گرد

چشم های پریشان مادر بزرگ را میتوان یافت

     که به خواب نمیروند...

   هنوز خوابیده بود

روی تخت و زیر پتو

  وقتی که دیوار بالا میآمد...

حالا دیگر آسمان هم تاریک بود

و از دستهای مهربان نور هم خبری نبود

   و پریشا نی چشمان...

   حالا دیوار به بالاترین

نقطه چشم رسیده بود

  حالا دیگر برای خواب دیر بود......


نوشته شده در چهارشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸۳ساعت ۳:۳۸ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |

آن روز که دستانم را به سوی تو دراز ميکردم                          با تو رز و نياز کردم

آن رو ز که بار سفر را می بستم                                          راه تو را در پيش گرفتم

آن روز که جادهای نگرانی را طی ميکردم                              به تو اميد وار بودم

آن روز که گلشن باغ را می ديدم                                         تو را حس کردم

آن روز که بانگ تو را می شنيدم                                          از شوق ديدار فرياد کشيدم

 

 

 

نوشته شده در شنبه ۱۸ مهر ۱۳۸۳ساعت ٥:٥٧ ‎ق.ظ توسط محمّد مهدوی‌اشرف نظرات () |